سندرم تخمدان پلی کیستیک
سندرم تخمدان پلی کیسیتک مجموعهای از یکسری اختلالات است که در 20-2% زنان واقع در سن باروری دیده میشود.
سندرم تخمدان پلی کیستیک
این بیماری مجموعهای از یکسری اختلالات است که در 20-2% زنان واقع در سن باروری دیده میشود. به نظر میرسد مهمترین اتیولوژی آن مقاومت به انسولين باشد که منجر به هايپرانسولينمی و در ادامه افزایش ترشح LH و تحریک تخمدان برای توليد آندروژن بيشتر میشود. امروزه این اختلال جزء بیماریهای ژنتیک محسوب میشود. همچنین در صورت وقوع بارداري، احتمال بروز سقط خودبخودی در این بیماران بالا است. یکی از ویژگیهای اصلی این بیماران، ناباروری به علت عدم تخمکگذاری و افزایش فشار خون است. شواهد سونوگرافی تخمدان پلیکیستیک افزایش حجم تخمدان به بیش از ۹ میلیلیتر، وجود کیستهای ۲-۸ میلیمتری به تعداد ۱۰ عدد و یا بیشتر در هر تخمدان و افزایش دانسیتة استرومای رحم (هایپرپلازی آندومتر) است.
اختلالات متابولیکی از جمله افزایش سطح سرمی هورمونهایLH ، آندروژنها (بهویژه تستوسترون، آندروستندیون، DHEA و DHEA-SO4)، اندکس آندروژنهای آزاد[2] (نسبت تستوسترون آزاد به SHBG)، انسولین، نسبت LH/FSH، پرولاکتین و مقاومت به انسولین در این بیماری شایع است. در زنان چاق مبتلا به PCOS میزان SHBG و IGFBP-1 کاهش مییابد.
از آنجا که مقاومت به انسولین به عنوان یک فاکتور اصلی در پاتوژنز سندرم تخمدان پلیکیستیک مطرح است، بنابراین مصرف متفورمین علاوه بر اثرات درمانی در ناباروري (کاهش LH و تستوسترون و افزایش SHBG)، در صورت تداوم استفاده در دوران بارداری نیز میتواند اثرات مفیدی بر روند بارداری و جلوگیری از سقط خود به خودی نیز داشته باشد.
زمانی که 2 نما از 3 نماي زير وجود داشته باشد تشخيصPCOS مطرح ميشود:
1) عدم تخمکگذاري يا تخمکگذاري نامرتب[3]
2) نشانههاي باليني و يا بيوشيميايي هيپرآندرژونيسم (يعني هيرسوتيسم، آکنه، طاسي با نماي مردانه، افزايش آندروژنهاي سرم)
3) تخمدانهاي پليسيستيک
