Loading...
مشاوره

پاسخ به سوالات پزشکی شما

چه تفاوتی بین تست های غربالگری دوران بارداری و دوران نوزادی وجود دارد؟

تست های غربالگری دوران بارداری بیشتر جهت پی بردن به اختلالات کروموزومی مهمی که منجر به عقب ماندگی ذهنی می...

مروری بر آخرین معیارهای تشخیص آزمایشگاهی دیابت ملیتوس

بر اساس آخرين تعريفي كه ( ADA (American Diabetes Association براي ديابت مليتوس ارایه مي كند ديابت مليتوس يک بيماري نيست بلکه به گروهي از بيماري هاي متابوليک اطلاق شده که با بالا بودن قند خون (هيپرگليسمي) مشخص مي شوند که خود ناشي از هر گونه نقص در ترشح انس

مروری بر آخرین معیارهای تشخیص آزمایشگاهی دیابت ملیتوس

                                                 مروری بر آخرین معیارهای تشخیص آزمایشگاهی دیابت ملیتوس


بر اساس آخرين تعريفي كه ( ADA (American Diabetes Association براي ديابت مليتوس ارایه مي كند ديابت مليتوس يک بيماري نيست بلکه
 به گروهي از بيماري هاي متابوليک اطلاق شده که با بالا بودن قند خون (هيپرگليسمي) مشخص مي شوند که خود ناشي از هر گونه نقص
در ترشح انسولين، عمل انسولين يا هر دو می باشد.

هيپرگليسمي مزمن در ديابت همراه است با آسيب، اختلال و از کار افتادن دراز مدت اندام هاي گوناگون بخصوص چشم، کليه، اعصاب،
قلب و عروق خونی.
 

معيارهاي تشخيص/ غربالگري ديابت مليتوس

انجمن ديابت امريكا یا ADA معتقد است تشخيص قطعي ديابت تنها با کمک آزمايشگاه باليني ميسر است و معيارهاي تشخيصي آن کاملاً
 آزمايشگاهي  است.

نكته مهم اين كه در سال هاي اخير به معيارهاي سه گانه تشخيص ديابت يك مورد جديد يعني آزمايش HbA1c افزوده شد و لذا براساس معيارهاي
 سال 2010 ADA به بعد كه تا 2014 نيز حاكم است، ديابت از طريق حداقل يكي از چهار حالت ذیل تشخيص داده مي شود. 

1 - هموگلوبين قندي یا HbA1c مساوی یا بیشتر از 6.5 درصد به شرطي كه اندازه گيري آن براساس استاندارد
 ( NGSP (National Glycated hemoglobin Standardization Program صورت گرفته باشد.

یادآور می شود این معیار قبلاً فقط براي پايش درمان استفاده می شد ولي در حال حاضر معيار تشخيصي نيز تلقي مي شود.

2 - گلوکز پلاسما در حالت ناشتا مساوي يا بالاتر از 126ميلي گرم در دسي ليتر باشد. حالت ناشتا يعني اين که شخص حداقل براي 8 ساعت
 هيچ کالري دريافت نکرده باشد. 
لازم به ذکر است که در غياب علائم صريح هيپرگليسمي (يعني پلي اوري، پلي ديپسي و کاهش وزن) اين يافته بايد با تکرار تست در روز ديگر 
تأييد گردد.

3- گلوکز 2 ساعتة پلاسما مساوي يا بيشتر از 200 ميليگرم در دسي ليتر که پس از خوردن 75 گرم گلوکز حل شده در آب در خلال تست تحمل گلوكز
استاندارد تعيين شده باشد.

4- چنانچه علائم هيپرگليسمي موجود باشد و بعلاوه گلوکز پلاسما در نمونه تصادفي مساوي يا بيشتر از 200 ميليگرم در دسي ليتر باشد.
 تصادفي يعني هر زمان از روز صرف نظر از زمان گذشت از آخرين وعده غذا.
 
از معيارهاي چهارگانه مذكور هم مي توان براي غربالگري و هم براي تشخيص قطعي استفاده نمود.

نكاتي را بايد در مورد این معیارها مد نظر داشت كه بسيار مهم است:

اول اين كه در برخي از منابع مدت ناشتايي 8 تا 14 ساعت ذكر مي شود كه به نظر مي رسد ناشتا بودن تا 14 ساعت خيلي زياد باشد.
 لذا در حال حاضر براي آزمايش گلوكز به حداقل 8 ساعت ناشتايي بسنده مي شود. 

چنانچه همزمان آزمايش هاي ليپيد خون نيز درخواست شود، بين 10 تا 11 ساعت ناشتايي لازم و البته كافي است.
نكته دوم آن كه در موارد 1 تا 3 جدول بايد توجه داشت در صورتي كه نتيجه به نفع ديابت باشد و علائم صريح هيپرگليسمي (يعني پلي اوري،
 پلي­ ديپسي و کاهش وزن) در شخص يافت نشود، 
لازم است آزمايش در روز ديگر تکرار تا نتيجه تأييد گردد.

به عنوان سومين نكته بايد گفت منظور از تست تحمل گلوكز استاندارد يعني تست در صبح پس از حداقل 8 ساعت ناشتايي و پس از 3 روز رژيم
غذايي محدود نشده (دريافت مساوي با يا بيش از 150 گرم کربوهيدرات در روز) و بدون محدود بودن فعاليت فيزيکي انجام شود.

در نهايت اين كه همواره آزمايش HbA1c در جدول به عنوان اولين معيار مي آيد. اين نشان مي دهد اگر اين آزمايش استاندارد انجام شود
با توجه به سهولت آن براي بيمار مي تواند به عنوان تست اول مطرح باشد.
 
گروه هاي داراي افزايش خطر ابتلا به ديابت مليتوس ( Categories of Increased Risk for Diabetes)
کمیته خبرگان دیابت در ADA پس از بررسی های گسترده از سال 1997 تا 2003 گروه های حدواسطی را مطرح کرد که به هر علت، گلوکز 
پلاسمای آنها در حالت ناشتا و یا گلوکز 2 ساعته آنها در آزمون تحمل گلوکز آنقدر بالا نیست که معیار دیابتیک بودن را در برگیرد، 
ولی آنقدر هم پایین نیست که طبیعی محسوب گردد.
در آن زمان این گروه ها را مبتلا به پیش دیابت (Pre diabetes و یا Impaired Fasting Glucose) نامیدند و مرز آن را از نظر گلوکز ناشتا 100 
میلی گرم در دسی لیتر در نظر گرفته می شود و یا کسانی که در تست تحمل گلوکز اختلال نشان می دهند (Impaired Glucose Tolerance).
 لازم است که هنوز برخی از نهادها مرز قند خون ناشتا را 110 در نظر می گیرند که به نظر ADA  این موضوع می تواند از حساسیت آزمایش بکاهد.
ریسک ابتلا به دیابت در گروه های پیش دیابت چندین برابر افراد سالم است. بعلاوه خطر ابتلا به بیماریهای عروقی در این افراد بطور قابل توجهی
 زیادتر از دیگران است.
 
معیارهای انجمن دیابت آمریکا برای تشخیص پیش دیابت:
1- گلوکز پلاسما در حالت ناشتا بین 100 تا 125 میلی گرم در دسی لیتر 
2- گلوکز 2 ساعته در تست OGTT بین 140 تا 199 میلی گرم در دسی لیتر 
3- سطح هموگلوبین گلیکوزیله بین 5.7 تا 6.4 درصد 
 
اهمیت اطلاق پری دیابتیک به این افراد در آن است که بدانند در معرض خطر عوارض بالا بودن گلوکز بوده و بعلاوه خطر ایجاد دیابت آشکار در آنها
زیاد است و باید وضعیت خود را جدی گرفته و پیگیری نمایند.
 
سندرم متابولیک
هرگاه حالت پیش دیابت فوق یعنی IFG و یا IGT به همراه موارد ذیل باشد ، سندرم متابولیک نامیده می شود:
1- چاقی (بخصوص چاقی شکمی یا احشایی)
2- دیس لیپیدمی از نوع تری گلیسرید بالا و یا HDL پائین
3- پرفشاری خون
 
سندرم متابولیک ریسک ابتلا به بیماریهای قلبی-عروقی (CVD) را بصورت قابل ملاحظه ای افزایش می دهد، بخصوص در مردان 45 سال به بالا 
و زنان 55 سال به بالا.
بعلاوه تحقیقات نشان می دهد که شانس ابتلا به دیابت آشکار در سندرم متابولیک بیشتر از پیش دیابت است.

  • تاریخ: سه شنبه 23 آبان 1396 - 01:38
  • نویسنده: نیلو
  • بازدید: 809
  • بخش: بیماران

لطفاً برای ارسال نظر ابتدا وارد حساب کاربری خود بشوید
اگر تاکنون ثبت نام نکرده اید ، روی این لینک کلیک کنید
ابزارها

جستجو در سایت

 

ورود به سایت

نام کاربری:
کلمه عبور: